250η επέτειος των ΗΠΑ: Δεν θέλουν ολιγάρχες στη γιορτή τους
Η φιλελεύθερη Αμερική κλαίει και οδύρεται καθώς γιορτάζει τα 250 χρόνια του αμερικανικού κράτους με τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Τα πιο αντιδημοκρατικά στοιχεία του προέδρου, όμως, τον καθιστούν τον καταλληλότερο άνθρωπο για να γιορτάσει τα γενέθλια μιας χώρας που δημιουργήθηκε από ολιγάρχες ιδιοκτήτες σκλάβων.
«O Ντόναλντ Τραμπ έκανε πειρατεία στην επέτειο των 250 χρόνων» γκρίνιαζε η αμερικανική έκδοση της εφημερίδας Guardian, συμπληρώνοντας ότι οι εκδηλώσεις για τη δημιουργία του αμερικανικού κράτους θύμιζαν «θέατρο του παραλόγου». Διαβάζοντας κανείς τα αφιερώματα στα αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ συμπέραινε ότι ο Τραμπ προσβάλλει και μόνο με την ύπαρξή του το πνεύμα των λεγόμενων εθναρχών (founding fathers) που αποτίναξαν τον ζυγό της βρετανικής αποικιοκρατίας και υποτίθεται ότι εδραίωσαν τις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της ισονομίας.
Στα γενέθλια του κράτους που αυτοί δημιούργησαν, στέκει πλέον ένας βαρόνος του real estate, ο οποίος έχει μετατρέψει τον Λευκό Οίκο σε προέκταση των επιχειρηματικών του δραστηριοτήτων, ενώ αμφισβητεί τις βασικές αρχές της δημοκρατίας –φτάνοντας ακόμη και στο αποτέλεσμα των εκλογών. Κι ενώ κανείς δεν θα διαφωνήσει για το δεύτερο σκέλος της εξίσωσης, η ωραιοποιημένη εικόνα των πρώτων χρόνων του αμερικανικού κράτους είναι ιδιαίτερα προβληματική. Ελάχιστοι στις ΗΠΑ θέλουν να θυμούνται ότι το αμερικανικό κράτος δημιουργήθηκε σαν ένα όχημα μιας ολιγαρχίας ιδιοκτητών σκλάβων και έκτοτε εξελίσσεται για να ικανοποιεί τις ανάγκες της τάξης τους.
Ο πρώτος πρόεδρος της χώρας, λόγου χάρη, ο Τζορτζ Ουάσινγκτον παρέλαβε από τον πατέρα του «περιουσία» μόλις δέκα σκλάβων και κατάφερε να την επεκτείνει ελέγχοντας περισσότερους από 300 (αφού τους ένωσε με αυτούς της συζύγου του). O δε βασικός συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, Τόμας Τζέφερσον, έφτασε να ελέγχει περισσότερους από 620 σκλάβους (από περίπου 150 που κληρονόμησε).
Το ίδιο το κτίριο του Λευκού Οίκου που σήμερα γνωρίζει την πιο κιτς περίοδο της ύπαρξής του, αποτελούσε για αιώνες σύμβολο της προσπάθειας διατήρησης της δουλείας. Σε αυτό τον χώρο, παραδείγματος χάριν, αποφάσισε ο πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον να πραγματοποιήσει, το 1915, την πρώτη προβολή της ταινίας «Η Γέννηση ενός Εθνους», μια ελεγεία στη δολοφονική δράση της ρατσιστικής οργάνωσης Κου Κλουξ Κλαν.
Η ύπαρξη των δουλοκτητών προέδρων δεν συνιστούσε απλώς ένα ηθικό πρόβλημα. Αποδείκνυε και τις τεράστιες περιουσίες που είχαν ή δημιούργησαν οι δημιουργοί του αμερικανικού κράτους. Ο επονομαζόμενος «πατέρας του Συντάγματος» και τέταρτος πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέιμς Μάντισον, ήταν ένας από τους πλουσιότερους ένοικους του Λευκού Οίκου και δεν έκρυψε ποτέ ότι το πνευματικό του τέκνο θα έπρεπε να προστατεύσει την περιουσία της τάξης του από τα οργισμένα πλήθη. Ενα από τα εργαλεία προς αυτή την κατεύθυνση ήταν η δημιουργία της Γερουσίας, τα μέλη της οποίας αρχικά δεν εκλέγονταν από τους πολίτες αλλά από τα νομοθετικά σώματα των πολιτειών, με στόχο, σύμφωνα με τον Μάντισον, να «λειτουργούν σαν φράχτης» απέναντι στην «αστάθεια και στο πάθος» που καθοδηγούσε τη συμπεριφορά του πλήθους.
Στο σύνολό του το αμερικανικό πολιτικό σύστημα μπορεί να θεωρηθεί σαν μια προσβολή προς τη δημοκρατία. Το περίφημο κολέγιο των εκλεκτόρων λόγου χάρη, που αποφασίζει ακόμη και σήμερα την εκλογή του προέδρου, δημιουργήθηκε ώστε οι νικητές του Εμφυλίου να χρυσώσουν το χάπι στο δουλοκτητικό κεφάλαιο που συγκεντρωνόταν σε αραιοκατοικημένες περιοχές του αμερικανικού Νότου και ζητούσε μεγαλύτερη εκπροσώπηση από αυτή που του αντιστοιχούσε πληθυσμιακά. Ακόμη όμως και το δικαστικό σώμα έλαβε από την πρώτη στιγμή την αντιδημοκρατική εξουσία να ακυρώνει νόμους που ψήφιζε το Κογκρέσο.
Οι φύλακες των σκλάβων
Εξω από τα κτίρια του Λευκού Οίκου, του Κογκρέσου και του ανώτατου δικαστηρίου, τα πράγματα δεν ήταν πολύ διαφορετικά. Πολλά θα ειπωθούν αυτές τις ημέρες και για την αστυνομοκρατία που κυριαρχεί στην αμερικανική πρωτεύουσα, καθώς η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αναπτύσσει εκτός από την Αστυνομία και δυνάμεις της Εθνοφρουράς για τη φρούρηση των εκδηλώσεων. Πολλοί λιγότεροι θα σχολιάσουν βέβαια ότι η Αστυνομία στις ΗΠΑ δημιουργήθηκε ως μετεξέλιξη των λεγόμενων slave patrols, δηλαδή πολιτοφυλακών με μοναδική αρμοδιότητα να καταδιώκουν μαύρους σκλάβους και να πνίγουν στο αίμα τις εξεγέρσεις τους. Οσο για την Εθνοφρουρά, έχει τις ρίζες της στις ομάδες ενόπλων που εξολόθρευαν ιθαγενείς Ινδιάνους για λογαριασμό των Ευρωπαίων αποικιοκρατών, και συγκροτήθηκαν για πρώτη φορά σε ειδικό σώμα το 1636. Και οι δύο θεσμοί, λοιπόν, είναι τόσο αμερικανικοί όσο η μηλόπιτα… ή η σκλαβιά.
Αρκετοί θα υποστηρίξουν, βέβαια, ότι πολλές ακόμη χώρες κατάφεραν να συνδυάσουν το καθεστώς της δουλείας και της οικονομικής ολιγαρχίας με πραγματικά ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς –με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την αρχαία Αθήνα του Περικλή. Οι ΗΠΑ όμως δεν είχαν ποτέ την πολυτέλεια να κρύψουν το δουλοκτητικό τους σύστημα πίσω από την αίγλη ενός λαμπρού πολιτεύματος. Οχι μόνο γιατί δεν δημιούργησαν αυτές τη δημοκρατία, αλλά κυρίως γιατί δεν είχαν ποτέ την πρόθεση να την εφαρμόσουν.
«Οι πατέρες του έθνους δεν ήθελαν να κάνουν τις ΗΠΑ δημοκρατία» εξηγούσε προ ημερών ο συγγραφέας Νταγκ Χένγουντ. Αν, λοιπόν, κάποιος θέλει να είναι πιστός στο πνεύμα που επικρατούσε πριν από ένα τέταρτο της χιλιετίας στην Αμερική, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι μια χαρά πρόεδρος για να γιορτάσει τα γενέθλια του έθνους.
info-war.gr
