Έντονος ήταν ο Ντάριο Μπριθουέλα μετά το φινάλε της συγκλονιστικής αναμέτρησης της Ισπανίας με την Ελλάδα, εκφράζοντας σοβαρά παράπονα για τη διαιτησία. Ο Ισπανός διεθνής δεν έκρυψε αρχικά την απογοήτευσή του για την ήττα, ειδικά μετά τη μεγάλη προσπάθεια που κατέβαλε η ομάδα του.

«Το να χάνεις πάντα είναι άσχημο, ανεξάρτητα από τις συνθήκες, αλλά σήμερα ειδικά, μετά από όλη την προσπάθεια που είχαμε καταβάλει, είναι ακόμα πιο δύσκολο», ανέφερε.

Στη συνέχεια, όμως, ανέβασε κατακόρυφα τους τόνους, εξαπολύοντας ευθεία επίθεση στη διαιτητική τριάδα και ζητώντας από τη FIBA να εξετάσει όσα συνέβησαν.

«Ξέραμε πού βρισκόμασταν και η διαιτησία ήταν εσκεμμένα κακή. Αυτή είναι η FIBA και πρέπει να το εξετάσει. Η διαιτητική τριάδα που έρχεται σε ένα τέτοιο παιχνίδι πρέπει να έχει τον επαγγελματισμό ώστε να μπορεί να διευθύνει έναν αγώνα στο ΟΑΚΑ. Μετά τους ρωτούσες για τις φάσεις και δεν ήξεραν καν τι να απαντήσουν», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Ο Μπριθουέλα θέλησε, πάντως, να ξεκαθαρίσει πως τα παράπονά του δεν στρέφονται εναντίον της ελληνικής ομάδας. «Είναι απογοητευτικό, αλλά αυτό είναι το πλαίσιο στο οποίο διεξήχθη το παιχνίδι και δεν φταίει ούτε η Ελλάδα ούτε εμείς. Η FIBA είναι αυτή που πρέπει να το εξετάσει».

Οι αιχμές του Ισπανού δεν περιορίστηκαν στις αποφάσεις κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Ο Μπριθουέλα υποστήριξε ότι μετά το τέλος της αναμέτρησης δεν επετράπη στην πλευρά της Ισπανίας να υπογράψει το φύλλο αγώνα, με την αιτιολογία ότι είχε παρέλθει ο προβλεπόμενος χρόνος.

«Πρέπει να πω ότι δεν μας άφησαν να υπογράψουμε το φύλλο αγώνα και θα ήθελα να ξέρω ακριβώς γιατί. Μας είπαν ότι αργήσαμε, αλλά πόσο χρόνο έχουμε από τη στιγμή που τελειώνει ένα παιχνίδι και οι διαιτητές φεύγουν βιαστικά;», αναρωτήθηκε.

Έτσι, μετά το δραματικό φινάλε του αγώνα, η ισπανική πλευρά άνοιξε και θέμα διαιτησίας, με τον Μπριθουέλα να ζητά ανοιχτά πλέον παρέμβαση και εξέταση των επίμαχων φάσεων από τη FIBA.

Ο Ολυμπιακός, σε ένα παιχνίδι που έχασε πολλές ευκαιρίες για να κάνει το βράδυ του πιο εύκολο, επικράτησε του Αστέρα στην Τρίπολη με 1-0, κάνοντας το 2/2 στη Super League.

Στο παιχνίδι με την ομάδα της Αρκαδίας έκανε και το ντεμπούτο του το νέο μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας στην επίθεση, ο Αρμάντο Γκονσάλες.

Ο νεαρός Μεξικανός έκανε αισθητή την παρουσία του από τα πρώτα λεπτά του στο χορτάρι του «Θεόδωρος Κολοκοτρώνης» και μάλιστα έχασε μια τεράστια ευκαιρία να διπλασιάσει τα τέρματα των «ερυθρολεύκων» στις καθυστερήσεις του αγώνα.

Εκτός από το γεγονός ότι… τρέλανε τους σπίκερ συμπατριώτες του, υπήρξε και κάτι άλλο το οποίο προξένησε αρκετή εντύπωση από τη στιγμή που μπήκε στο παιχνίδι.

Στη φανέλα του, με το νούμερο «34» στην πλάτη, δεν υπάρχει ούτε το όνομα, ούτε το επίθετό του, αλλά… το παρατσούκλι, δηλαδή «Hormiga». Το παρατσούκλι του. Ή αλλιώς, το «μυρμήγκι». Εφόσον του δίνεται η δυνατότητα, όπως ακριβώς έκανε και στην Τσίβας, ο Γκονσάλες επέλεξε να φοράει στην εμφάνισή του, το όνομα που τον αντιπροσωπεύει.

Εκείνο που τον έχει κάνει αυτό που είναι… σήμερα. Βέβαια, τόσο πολύ που το έχει υιοθετήσει, το «μυρμήγκι» έχει καταλήξει να είναι κάτι παραπάνω. Δεν είναι απλά ένα χαϊδευτικό, δεν είναι απλά κάτι χαριτωμένο, είναι η ταυτότητά του. Και είναι περήφανος για τη διαδρομή του μέχρι αυτό το σημείο.

Γιατί το βασικό συστατικό της επιτυχίας στο υψηλότερο επίπεδο δεν είναι μονάχα η δουλειά, αλλά να μη λησμονείς το τι σε έφερε μέχρι εκεί.

Ως πιτσιρικάς, ο Γκονσάλες δεν ήταν το πρώτο μπόι. Στα πρώτα του βήματα, μάλιστα, η Τσίβας τον είχε απορρίψει σε δοκιμές, με τη μικρόσωμη σωματοδομή του να αποτελεί ένα από τα μειονεκτήματά του σε εκείνη την ηλικία σύμφωνα με τους ιθύνοντες στον σύλλογο της Γουαδαλαχάρα.

Οι άνθρωποι που αποφάσιζαν επάνω σε ποιο παιδί θα… επενδύσουν, δεν έβλεπαν μέλλον στην περίπτωσή του, λόγω του μεγέθους του.

Στα 14 του, στη Γ’ κατηγορία του Μεξικού με τη φανέλα της Ρεάλ Αγουασκαλιέντες, έπαιζε απέναντι σε στόπερ έως και τέσσερα χρόνια μεγαλύτερους και πολύ πιο δυνατούς. Σε 18 παιχνίδια πέτυχε μόλις δύο γκολ.

Ο ίδιος εξήγησε ότι δεν ήταν θέμα έλλειψης ικανότητας, αλλά ότι το σώμα του δεν τον βοηθούσε απέναντι σε μεγαλύτερους αντιπάλους. Βέβαια, όταν εν τέλει η πρώτη του ομάδα διαλύθηκε, τότε βρέθηκε στην Τσίβας.

«Αυτά τα τέσσερα χρόνια διαφοράς επηρεάζουν πολύ τη σωματική κατάσταση και μπορούν να σε δυσκολέψουν. Δεν ξεχώρισα ιδιαίτερα στη Γ’ κατηγορία, όχι επειδή δεν είχα τις ικανότητες, αλλά επειδή ήμουν ένας από τους μικρότερους και σωματικά αυτό δεν με βοηθούσε», δήλωσε στο ESPN Μεξικού χρόνια αργότερα.

Χαρακτηριστικό του… αγώνα που έδινε εκείνη την εποχή είναι πως αναγκαζόταν να φοράει φανέλες από τα παιδικά τμήματα της ομάδας του, καθώς ακόμα και τα νούμερα small της αντρικής ομάδας, φάνταζαν πελώρια επάνω του.

Ο Γκονσάλες προσπάθησε να καλύψει το μειονέκτημά του με ταχύτητα και ατομική τεχνική, στοιχεία που τελικά έγιναν βασικά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του, μαζί με τη δεινότητά του μπροστά στα αντίπαλα δίχτυα. Σήμερα, στα 23 του και με ύψος 1,79 μ., το άλλοτε βασικό του μειονέκτημα δεν αποτελεί πλέον εμπόδιο στην προσπάθειά του να καθιερωθεί στο κορυφαίο επίπεδο. Κάτι που έχει βοηθήσει φυσικά και το παιχνίδι του να εξελιχθεί.