Βασιλείου Μαρκεζίνη

Ακαδημαϊκού

Σαν προφήτης στην έρημο, περιγράφω εδώ και καιρό τα προβλήματα της χώρας μας και, ενώ τα κείμενά μου διαβάζονται από πολυάριθμους αναγνώστες, κανένας Έλληνας πολιτικός δεν έχει θελήσει να ακολουθήσει τις συμβουλές μου, φοβούμενος ίσως (αλλά δυστυχώς) το πολιτικό κόστος. Είναι πλέον σαφές πως μόνον ο λαός μπορεί να σώσει τη χώρα από την άβυσσο. Για να γίνει αυτό, όμως, ο λαός πρέπει να γνωρίζει την αλήθεια - όσο και αν η αλήθεια, αντίθετα με τα ψέματα, πονάει. Ιδού λοιπόν η δική μου εκδοχή της αλήθειας, με τη μορφή δέκα προτάσεων.

1.Στο τελευταίο μου βιβλίο, Η Ελλάδα των Κρίσεων, ανέλυσα τις πέντε κρίσεις μας - την οικονομική, τη διπλωματική, τη μεταναστευτική, τη μειονοτική, αλλά και την κρίση αξιοπιστίας του πολιτικού κόσμου - και τόνισα, όσο κανείς άλλος, ότι οι κρίσεις αυτές είναι αλληλένδετες. To  συγκεκριμένο χαρακτηριστικό καθιστά τη θέση της χώρας μας πολύ διαφορετική και πολύ πιο επισφαλή από της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, οι οποίες συχνά μνημονεύονται ως ανάλογες περιπτώσεις, ενώ δεν είναι.

2.Όσο ολέθριες και αν είναι οι οικονομικές μας ασωτίες, η κακή υπόληψη των πολιτικών μας είναι ο παράγοντας που ενδέχεται μια μέρανα πυροδοτήσει ακραίες εσωτερικές αντιδράσεις, κατά τον ίδιο τρόπο που έχει καταβαραθρώσει την αξιοπιστία μας στο εξωτερικό. Ο πολιτικόςκαι ο δημοσιογραφικός κόσμος της χώρας μας υποκρίνονται ότι το πρόβλημα είναι «κατασκευασμένο»· ο λαός όμως συνειδητοποιεί όλο και πιο έντονα ότι το πρόβλημα είναι απολύτως πραγματικό.

3.Στη διένεξη εντάχθηκαν πρόσφατα μερικοί πανεπιστημιακοί μας, οι οποίοι εστίασαν τη συζήτηση στη συνταγματική μεταρρύθμιση.

Αν και είναι καθ' όλα θεμιτή και ορθή, η λογική αυτή μπορεί να μας οδηγήσει σε έναν ατέρμονα δαίδαλο χρονοβόρων νομικών συζητήσεων.

Ως εκ τούτου, δεν είναι αυτή η κατάλληλη η στιγμή για να αναδείξουμε το εν λόγω ζήτημα ως το πλέον επιτακτικό. Παρότι η χώρα μας έχει να ωφεληθεί από τις τρέχουσες διαβουλεύσεις για τις ανησυχίες και τα δεινά της, αν χρειάζεται κάτι επειγόντως είναι ανθρώπους που θα την κυβερνήσουν με τιμιότητα, ικανότητα και σύνεση. Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να προέλθουν από τις τάξεις των Ελλήνων μέσης ηλικίας, οι οποίοι έχουν ήδη αποδείξει την αξία τους στη ζωή - και επ' ουδενί λόγω από τους κύκλους που μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού.

4.Στρεφόμενοι στην οικονομική κρίση, οφείλουμε όλοι να καταλάβουμε ότι στα ζητήματα αυτά δεν υπάρχει «μία λύση». Όποια λύση και αν υιοθετήσουμε, θα έχει και κόστος και οδυνηρές συνέπειες. Γι' αυτό άλλωστε είμαι πεπεισμένος, ότι το «κούρεμα», που προχωράει ήδη

μυστικά, θα γίνει μια μέρα και ανοικτά, προκειμένου να καθησυχαστούν οι αγορές. Σε συνδυασμό με τον πραγματικό -και όχι τον πλασματικό, που

καταστρώνεται σήμερα- περιορισμό του αδρανούς κρατικού μηχανισμού, τα μέτρα μπορεί να οδηγήσουν σε παρατεταμένη εσωτερική αστάθεια, μείωση της εθνικής κυριαρχίας ή ακόμη και αιματοχυσίες. Οι κίνδυνοι αυτοί θα μπορούσαν ενδεχομένως να αποφευχθούν, εάν ο λαός πειστεί ότι αυτοί που τα προτείνουν (α) πιστεύουν ειλικρινά στην ορθότητά τους και (β) είναι τίμιοι και δεν θα τα εκμεταλλευτούν προς ίδιον όφελος. (Τούτο μάς οδηγεί στην έβδομη πρόταση, κατωτέρω.)

5.Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η αμυδρή ελπίδα ότι οι κρίσεις θα οδηγήσουν σε ειρηνικές διαδηλώσεις του είδους που βλέπουμε στην Πλατεία Συντάγματος και αλλού στην χώρα μας. Οι διαδηλώσεις αυτές θα αποδειχθούν θετικές εφόσον (α) παραμείνουν ακομμάτιστες· (β) δεν εισχωρήσουν σε αυτές παράγοντες ή προβοκάτορες της κυβέρνησης· (γ) παραμείνουν ειρηνικές· (δ) αποκτήσουν σύντομα συγκεκριμένους και εφικτούς στόχους. Οι απόπειρες των κομμάτων να «χρωματίσουν» το Κίνημα του Συντάγματος θα μπορούσαν να σκοτώσουν την «Ελληνική Άνοιξη» και να επιβάλουν εκ νέου την καταστροφική κομματική κυριαρχία στις συνειδήσεις και τις κινήσεις των αγανακτισμένων. Τέλος, για να επιβιώσει αυτό το ευπρόσδεκτο (πιστεύω), νεανικό κίνημα, πρέπει τουλάχιστον να δεκαπλασιαστεί σε μέγεθος και να μετασχηματίσει εποικοδομητικά τη λογική των συνεχών συζητήσεων, που φαίνεται να επικρατεί σήμερα.

6.Εάν πραγματωθούν όλοι αυτοί οι παράγοντες, το ειρηνικό αυτό κίνημα θα μπορούσε ακόμη και να ρίξει την κυβέρνηση (πράγμα που έχει ήδη καθυστερήσει να γίνει). Πάντοτε όμως το κίνημα θα πρέπει να θυμάται μέχρι πού μπορεί να φτάσει, υπό την παρούσα μορφή του. Διότι, παρ' όλο που οι ειρηνικοί διαδηλωτές μπορούν να ανατρέψουν κυβερνήσεις ή ακόμη και έναν ολόκληρο πολιτικό κόσμο, δεν μπορούν, ως μάζα, να αναλάβουν το καθήκον της κυβέρνησης.

7.Έτσι, για το επόμενο βήμα θα χρειαστεί να εμφανιστεί ένας νέος ηγέτης, ο οποίος όμως εξακολουθεί σήμερα να απουσιάζει. Η ανάδυση ενός ηγέτη, όπως συνέβη με τον Βενιζέλο το 1910 και τον Βάτσλαβ Χάβελ στην Τσεχοσλοβακία τη δεκαετία του 1990, αποτελεί γεγονός απροσδιόριστο και απρόβλεπτο. Οι πολίτες πρέπει να το καταλάβουν αυτό, μια και ανέκαθεν αυτό υποδείκνυε η ιστορία. Χωρίς «ηγέτη», οι ομάδες αυτού του είδους μπορούν μεν να γκρεμίσουν, όχι όμως και να κτίσουν. Αργά ή γρήγορα, λοιπόν, το κίνημα αυτό θα πρέπει να εγκαταλείψει ή τουλάχιστον να αναπροσανατολίσει τις σημερινές ιδέες του περί άμεσης δημοκρατίας. Οι διαδηλωτές οφείλουν επίσης να συνειδητοποιήσουν ότι η εκλογική αποχή και η λευκή ψήφος είναι απολύτως ατελέσφορες ως λύσεις.

8.Όποιο σενάριο και αν επικρατήσει -η βίαιη ή η ειρηνική αλλαγή-, το υπάρχον κομματικό σύστημα θα βγει εντελώς διαφορετικό από την όλη διαδικασία, έστω και αν επιβιώσουν για λίγους μήνες μερικές από τις υπάρχουσες ταμπέλες και συνθηματολογίες του. Διότι ο «κρατισμός» και οι κομματικοί διορισμοί θα εξαλειφθούν, και το γεγονός αυτό θα επηρεάσει τη δομή των κομμάτων, την πηγή της δύναμής τους ή ακόμη και τη συνθηματολογία που χρησιμοποιούν στις καθημερινές πολιτικές μάχες. Έτσι, προβλέπω ότι η έμφαση του δημόσιου διαλόγου θα μετατοπιστεί στα ζητήματα της μετανάστευσης και της έννομης τάξης, υπό την επιρροή ιδεαλιστικών ή ρεαλιστικών διακηρύξεων δικαιωμάτων.

1.Στην πλειονότητά του, ο λαός δεν έχει συνειδητοποιήσει τη χαώδη κατάσταση της εξωτερικής μας πολιτικής. Οι κίνδυνοι που ενέχουν η πολιτική ισχύος και οι νέες συμμαχίες που διαμορφώνονται σήμερα γύρω μας δεν λαμβάνονται υπόψη ούτε καν από τους ειδικούς. Ο καινοφανής χαρακτήρας της κατάστασης σημαίνει ότι στο μέλλον οι σοφές αποφάσεις θα εξαρτηθούν από τη διαίσθηση και την εμπειρία. Και οι δύο όμως αυτές ιδιότητες απουσιάζουν παντελώς από ένα υπουργείο που δεν στερείται μόνον κεφαλαίων, αλλά και ιδεών. Δεν βλέπω καμία αχτίδα ελπίδας εάν δεν αναπροσαρμοστεί άμεσα η πολιτική μας απέναντι σε έναν γείτονα που, ενώ εμείς κοιμόμαστε, αυτός γίνεται όλο και πιο μεγάλος, πιο ισχυρός, πιο επιθετικός!

8.10. Σε τελευταία και βαθύτερη ανάλυση, όλα τα προβλήματα συνδέονται με τον άνθρωπο που είναι υπεύθυνος για την κυβέρνηση. Και, πολιτικά και συνταγματικά, ο άνθρωπος αυτός είναι ο πρωθυπουργός. Η αναποφασιστικότητά του και η διοικητική του ανεπάρκεια υπερτερούν της εντυπωσιακής κινητικότητάς του, με αποτέλεσμα να έχουν μειώσει τη δημοτικότητά του στο εσωτερικό και την αξιοπιστία του στο εξωτερικό. Για ποιον λόγο, όμως, το κόμμα του, που δεν στερείται χαρισματικών ανθρώπων, αφήνεται να οδηγηθεί στην ήττα και την ατίμωση; Δεν μπορούν τα μέλη του να καταλάβουν ότι οφείλουν να αντικαταστήσουν τον αρχηγό τους άμεσα (αλλά και με αξιοπρέπεια); Και αν το ίδιο ΠΑΣΟΚ δεν έχει το θάρρος να προβεί σε αυτήν τη «βασιλοκτονία», δεν θα έπρεπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ορμώμενος ίσως από μια κοινοβουλευτική ήττα, να προκηρύξει εκλογές; Έτσι τουλάχιστον θα έχουμε την ελπίδα ότι (α) θα καθαρίσει η δηλητηριώδης ατμόσφαιρα στην οποία ζούμε σήμερα και (β) θα διευκολυνθεί η συναίνεση, καθώς θα απομακρυνθεί από τον πολιτικό βίο μας η διανοητική στειρότητα πολυάριθμων βουλευτών.

Για πόσο ακόμη ο πολιτικός κόσμος που αποτελεί τη βάση της πυραμίδας του ΠΑΣΟΚ θα ανέχεται ένα τόσο προσωποκεντρικό και αποτυχημένο σύστημα διακυβέρνησης; Για πόσο ακόμη τα επικοινωνιακά τεχνάσματα θα υπερέχουν της ουσίας; Για πόσο ακόμη ο θνήσκων πολιτικός κόσμος μας θα αποφεύγει την ανανέωση επιμένοντας να κρατάει ζωντανά με τεχνητό τρόπο τα νεκρά του μέλη;

To μόνο που μπορώ να προβλέψω είναι ότι όσο πιο πολύ καθυστερούμε αυτές τις αλλαγές, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το τίμημα που θα πληρώσουμε!

Αυτό που ώθησε τη Χαρά Καλλιμογιάννη να κάνει μια κουβέντα μαζί μας για τη μάχη που έδωσε με τον καρκίνο του μαστού, ήταν να στείλει ένα μήνυμα: Ο καρκίνος είναι μια ασθένεια που αν διαγνωστεί έγκαιρα, μπορεί να θεραπευτεί. Έθεσε μόνο έναν όρο: Να γράψουμε τα ονόματα των γιατρών που τη βοήθησαν σε αυτή τη μάχη.
Τη Χαρά τη συναντήσαμε ένα μεσημέρι σε ένα κεντρικό καφέ της πόλης. Μια πραγματικά εντυπωσιακή γυναίκα, που κάθε άλλο παρά προδίδει την ταλαιπωρία που πέρασε. Με το που ήρθε, άρχισε να χαιρετά αρκετό κόσμο. «Καρκίνος, ξε-καρκίνος, δεν σταμάτησα ποτέ να βγαίνω. Ο καρκινοπαθής δεν αποκόπτεται από την κοινωνία» μας λέει. Είναι μια ηλιόλουστη ημέρα, αλλά έχει αρκετό αέρα. «Θα προτιμούσα να καθίσουμε έξω λόγω των εξάψεων» προσθέτει. Οι εξάψεις είναι το κλασικό σύμπτωμα της ορμονοθεραπείας στις πάσχουσες από καρκίνο του μαστού. Στο τραπέζι τοποθετεί και τη βεντάλια της, την οποία δεν αποχωρίζεται ποτέ, κι ούτε πρόκειται για όσα χρόνια θα συνεχίζει να παίρνει τα φάρμακά της.
«Αρρώστησα το 2007. Μέσα στην ατυχία μου ήμουν τυχερή. Μέσα στο 2006 είχα τη μητέρα μου στο νοσοκομείο Άγιος Σάββας στην Αθήνα με καρκίνο του μαστού, που παρεμπιπτόντως ήταν ο ίδιος τύπος καρκίνου με τον δικό μου. Ήμουν υποψιασμένη. Από τα 40 μου σταθερά κάθε χρόνο έκανα μαστογραφία, και αρκετά συχνά ψηλάφηση. Μια μέρα διαπίστωσα μια μικρή αλλαγή στο στήθος μου, ένα μικρό ογκίδιο. Τόσο μικρό που ακόμα και ο γιατρός δεν κατάφερε να το εντοπίσει εύκολα. Γνώριζα το σώμα μου καλά» μας λέει.
Άφησε να περάσει ένα διάστημα 10 ημερών για να πάει διακοπές, και αμέσως μετά έκανε μαστογραφία. Η μαστογραφία «έδειξε» το ογκίδιο. Ακολούθησε η βιοψία. «Βγαίνουν τα αποτελέσματα, μου λένε ότι είναι καρκίνος και η δουλειά πήρε την άγουσα για τα αποδυτήρια». Πρώτα η μερική μαστεκτομή (το ¼ του στήθους) και μετά η χημειοθεραπεία. «Όταν μου είπαν ότι είναι καρκίνος, έπαθα σοκ, έκλαιγα για δύο ημέρες. Μετά είπα: 'Πρέπει να προσγειωθώ στην πραγματικότητα'». Η πιο δύσκολη στιγμή της ασθένειάς της ήταν η χημειοθεραπεία. Κάθε 20 ημέρες και από μια χημειοθεραπεία. Οι έμετοι και η έλλειψη διάθεσης τη διέλυσαν. «Καθόμουν στον καναπέ σαν ένα σακί, ανέκφραστη» μας λέει. Την περίοδο εκείνη, άρχισαν να πέφτουν και τα μαλλιά της. Είχε αγοράσει μια περούκα αλλά δεν την έβαλε ποτέ, γιατί ζεσταινόταν υπερβολικά. «Ευτυχώς δεν έπεσαν τελείως. Είχαν αραιώσει όμως αρκετά. Πήγαινα στο κομμωτήριο για να τα φουσκώνω» λέει.
Η Χαρά δεν έκρυψε ποτέ την αρρώστια της από κανέναν, και ποτέ δεν ένιωσε ότι τη λυπάται κάποιος από τους φίλους της. «Το ότι έλεγαν οι πιο έξω, δεν με ένοιαξε ποτέ». Αυτό που θεωρεί πολύ σημαντικό στον αγώνα κατά του καρκίνου, είναι η στήριξη από τους δικούς σου ανθρώπους. «Αν σε στηρίζει ο άντρας σου, η οικογένειά σου, όλα τα άλλα γίνονται. Η στήριξη αυτή σε βοηθά να μην παραιτηθείς από τη ζωή» αναφέρει.
«Το πρώτο πράγμα που είπα όταν έμαθα ότι έχω καρκίνο ήταν 'αμάν να ζήσω'. Τον φοβήθηκα τον θάνατο. Μετά στην πορεία, όταν βλέπεις ότι ζεις, σε πειράζουν άλλα πράγματα: τα μαλλιά που πέφτουν, το ψιλοκομμένο στήθος, το πρήξιμο, ο ιδρώτας. Αυτά όμως είναι σημάδια ότι ζεις, είναι υγεία τελικά». Τέσσερα χρόνια μετά τη μαστεκτομή και τις χημειοθεραπείες, ο φόβος ότι ο καρκίνος μπορεί να επιστρέψει, δεν έχει φύγει. «Ξέρω ότι είναι ένας φόβος με τον οποίο θα ζω. Κάθε εξάμηνο κάνω τις εξετάσεις μου, δεν έχω μεταστάσεις. Περιμένω να περάσουν τα χρόνια. Πρέπει να παίρνω ένα φάρμακο για επτά χρόνια. Είναι μια δύσκολη ασθένεια. Είναι μια αρρώστια που πάντα έχεις το μυαλό σου ότι κάτι μπορεί να γίνει, όχι απαραίτητα ότι θα πεθάνεις, αλλά ότι θα ταλαιπωρηθείς». Η 49χρονη σήμερα Χαρά νιώθει έκπληκτη όταν ακούει γυναίκες στο περιβάλλον της να μην κάνουν τις προληπτικές τους εξετάσεις. «Δεν μπορώ να ακούω 'δεν πάω στον γιατρό, γιατί φοβάμαι τι θα μου βρει'. Δεν καταλαβαίνουν ότι αν προλάβεις τον καρκίνο, αυτός δεν θα σε σκοτώσει αλλά θα εξελιχθεί σε μια χρόνια ασθένεια» αναφέρει με ιδιαίτερη επιμονή. Μετά την εμπειρία που έζησε, αυτό που την ενόχλησε ιδιαίτερα, ήταν το γεγονός ότι δεν υπάρχει εθελοντισμός. «Υπάρχουν καρκινοπαθείς που δεν έχουν κανέναν να τους βοηθήσει. Υπάρχουν άνθρωποι στην Ογκολογική Κλινική που χρειάζονται ένα ακτινίδιο –οι θεραπείες σου διαλύουν τα έντερα-, ή να τους διαβάσει κάποιος ένα βιβλίο. Θα ήθελα να δημιουργηθεί μια ομάδα, και να συμμετάσχω κι εγώ, που εθελοντικά μία ώρα την ημέρα έστω να δίνει κάποιες απλές υπηρεσίες στους ογκολογικούς ασθενείς. Καλό είναι αυτό που κάνει η Αντικαρκινική Εταιρία με τα κουπόνια, αλλά δεν αρκεί» τονίζει. Η συζήτησή μας κλείνει με την υπενθύμιση του όρου, του «ευχαριστώ» της προς τους γιατρούς που τη βοήθησαν: τον χειρουργό Χαράλαμπο Μπάτση, τον αναισθησιολόγο Γιώργο Παπαδόπουλο, τον διευθυντή της κλινικής χημειοθεραπείας Κώστα Νικολαΐδη, τον γιατρό Αντόνιο Καπιτσέλο (όλοι τους στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο) και τον διευθυντή της μαιευτικής κλινικής «Χατζηκώστα» Νίκο Αντωνίου.

Η Συνέντευξη δόθηκε στην εφημερίδα ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Εύθραυστη πρόοδος παρά την αναβάθμιση της θεραπείας του AIDS καταγράφει η αναφορά που δημοσιεύουν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ)αποκαλύπτεται ότι αρκετές χώρες που πλήττονται περισσότερο από την επιδημία του AIDS βελτιώνουν τη θεραπεία για HIV για να μειώσουν τους θανάτους και το δείκτη της ασθένειας-ωστόσο, η έλλειψη υποστήριξης από τους δωρητές εμποδίζει αρκετούς από το να κάνουν αλλαγές ζωτικής σημασίας. Αυτή η εύθραυστη πρόοδος χρειάζεται διαρκή στήριξη, αλλά οι δυο μεγαλύτερες δωρήτριες εταιρείες, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμέ! νο Βασίλειο, αντιτίθενται σε έναν από τους πιο κρίσιμους στόχους που αφορούν τη θεραπεία του HIV, ενόψει της Συνόδου Κορυφής για το AIDS στη Νέα Υόρκη, καθώς παράλληλα εμφανίζονται όλο και περισσότερες ενδείξεις ότι η θεραπεία του HIV μπορεί να εμποδίσει και άλλες λοιμώξεις που σχετίζονται με τον ιό.

«Η αναφορά μας δείχνει ότι υπάρχει ξεκάθαρη δέσμευση των χωρών να ανταποκριθούν φιλόδοξα απέναντι στο AIDS αλλάζοντας τις οδηγίες τους ώστε να εντάσσονται οι ασθενείς σε θεραπεία νωρίτερα και με καλύτερα φάρμακα», δήλωσε ο Δρ. Tido von Schoen-Angerer, Διευθυντής της Εκστρατείας των ΓΧΣ για την πρόσβαση στα Βασικά Φάρμακα. «Εξαιτίας όμως κάποιων περιορισμών στις χρηματοδοτήσεις, πολλές από αυτές τις χώρες δεν είναι έτοιμες να εφαρμόσουν αυτές τις οδηγίες: Μια υπενθύμιση του πόσο εύθραυστη είναι η πρόοδος που παρατηρείται», συμπληρώνει.

Η νέα αναφορά των ΓΧΣ, «Getting Ahead of the Wave», δίνει μια συνοπτική εικόνα της αντιμετώπισης της επιδημίας σήμερα, εξετάζοντας τις πολιτικές που εφαρμόζονται σε 16 χώρες που από κοινού αντιπροσωπεύουν το 52% της συνολικής δυσκολίας στην αντιμετώπιση του HIV/AIDS. Από τις 16 χώρες οι 12 έχουν αλλάξει το πρωτόκολλο θεραπείας με στόχο να δίνουν θεραπεία στους ασθενείς σε πιο πρώιμο στάδιο της ασθένειας, ενώ 14 έχουν αλλάξει τις οδηγίες προσανατολιζόμενες σε πιο ανθεκτικά φάρμακα. Και οι δυο πολιτικές είναι μέρος των πρόσφατων συστάσεων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ). Αρκετές χώρες, όπως το Μαλάουι και η Ζιμπάμπουε, σχεδιάζουν να εφαρμόσουν βελτιωμένα πρωτόκολλα θεραπείας, αλλά συναντούν δυσκολίες εξαιτίας οικονομικών περιορισμών. Αυτό σημαίνει ότι συνεχίζουν να παρέχουν στους ασθενείς φάρμακα χαμηλότερης ποιότητας ή ότι παρέχουν θεραπεία μόνο όταν το ανοσοποιητικό σύστημα είναι αδύναμο.

Οι κυβερνήσεις συναντιούνται στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στις αρχές Ιουνίου για να δεσμευτούν για το προσχέδιο της επόμενης δεκαετίας σχετικά με τον τρόπο που θα ανταποκριθεί η παγκόσμια κοινότητα στο πρόβλημα του AIDS. Ο Γενικός Γραμματέας Ban Ki-Moon ζήτησε να υποστηρίξουν το στόχο να τεθούν σε θεραπεία 13 εκατομμύρια άτομα μέχρι το 2015-άλλοι έχουν ζητήσει αυτός ο αριθμός να φτάσει τα 15 εκατομμύρια. Αλλά σε συναντήσεις κεκλεισμένων των θυρών, οι Ηνωμένες Πολιτείες και κάποιες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, όπως του Ηνωμένου Βασιλείου, έχουν εκφράσει μέχρι τώρα αντιρρήσεις στην υποστήριξη αυτού του στόχου. Είναι σημαντικό να δεσμευτούν όλες οι κυβερνήσεις για έναν κοινό στόχο στη θεραπεία του HIV/AIDS ώστε να υπάρξει μια αξιόπιστη παγκόσμια προσπάθεια που θα αναχαιτίσει την επιδημία.

«Σήμερα δέκα εκατομμύρια άνθρωποι χρειάζονται επειγόντως θεραπεία», τονίζει ο Δρ. Von Schoen-Angerer. «Ξέρουμε πολλά περισσότερα από την περασμένη δεκαετία σχετικά με το πώς να προσφέρουμε θεραπεία σε όσο το δυνατόν περισσότερους ασθενείς και όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Εφαρμόζοντας τις σωστές πρακτικές θα μπορούσαμε να τριπλασιάσουμε τον αριθμό όσων είναι σε θεραπεία χωρίς ωστόσο να τριπλασιάσουμε το κόστος. Αν, όμως, οι βασικές δωρήτριες κυβερνήσεις δεν υποστηρίξουν αυτό το στόχο για τη θεραπεία, στέλνουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι ! δεν έχουν καμία πρόθεση να αντιμετωπίσουν αυτή την πανδημία».

Ακόμη, πρόσφατες επιστημονικές ενδείξεις υποστηρίζουν την κλιμάκωση της έγκαιρης θεραπείας καθώς βοηθά στη μείωση της εξάπλωσης του ιού, μειώνοντας νωρίτερα το επίπεδο του στο αίμα του. Άνθρωποι τον οποίων το «ιικό φορτίο» έχει μειωθεί σε μη ανιχνεύσιμα επίπεδα, έχουν 92% λιγότερο κίνδυνο να μεταδώσουν τον ιό.

«Γνωρίζουμε ότι η θεραπεία του HIV σώζει ζωές, μειώνει την ασθένεια και περιορίζει δραματικά τον κίνδυνο της μετάδοσης του ιού», δήλωσε η Δρ. Marcella Tomassi από τους ΓΧΣ Σουαζιλάνδης, όπου οι ΓΧΣ προσφέρουν θεραπεία σε κλινικές σε όλη τη χώρα και όπου το 26% του πληθυσμού έχει HIV. «Τώρα περισσότερο από ποτέ άλλοτε, οι κυβερνήσεις πρέπει να ανανεώσουν τη φιλοδοξία τους στην καταπολέμηση της επιδημίας και να θέσουν τους ασθενείς σε θεραπεία».

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα ξεκίνησαν να παρέχουν αντιρετροϊκή θεραπεία σε άτομα με HIV/AIDS το 2000. Σήμερα προσφέρουν αυτή τη θεραπεία σε πάνω από 170.000 άτομα σε 19 χώρες σε Αφρική και Ασία.

http://dai.ly/kqP0Lm. Σε κάθε βίντεο θα βρείτε την επιλογή "Επικόλληση/Embed" για να τα δημοσιεύσετε και στη δική σας ιστοσελίδα.

http://www.msf-media.gr/report/countries/11/UNGASS/Getting-Ahead-of-the-Wave-May-2011.pdf

Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα
www.msf.gr

Του Γ. Κρανά, πρ. Δημάρχου Παμβώτιδας

 Την τελευταία τετραετία η παρούσα Δημ Αρχή από τη θέση της αντιπολίτευσης καθημερινά κατήγγειλε, στιγμάτιζε και διαβεβαίωνε τους πολίτες ότι μόλις έλθει στην εξουσία, τα μεγάλα θέματα, όπως είναι οι συμβάσεις του « Ξενία», του Πάρκινγκ , οι παράνομες προσλήψεις κ.ά, θα διαλευκανθούν πλήρως και θα αναζητηθούν μάλιστα και οι ευθύνες.
Πέρασε ένα, εξάμηνο και ασχολήθηκε μόνο με το θέμα των παράνομων συμβάσεων των εργαζομένων , ενώ για όλα τα άλλα θέματα που βάρυναν την ψήφο των πολιτών κατά την προεκλογική περίοδο ,το Δημοτικό ¨Διευθυντήριο¨ όχι μόνο δεν διερευνά, αλλά αντίθετα ανοίγει διαδρόμους διαλόγου και συνεργασίας, με σκοπό να διευθετεθούν ανώδυνα για τους εμπλεκόμενους επιχειρηματίες, σε βάρος βέβαια του Δήμου.
Ένδειξη για τη στάση αποτελεί η εισήγηση του Δημάρχου στην πρόσφατη συνεδρίαση του Δημ. Συμβουλίου για συζήτηση και λήψη απόφασης επί σχετικής αίτησης της εταιρείας «ΣΤΑΘΜΟΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ Α.Ε», για επιστροφή του πάρκινγκ στο Δήμο ,πριν λήξει η συμβατική προθεσμία της εκμετάλλευσης, ύστερα από διακανονισμό και αφού προηγηθεί η εκτίμηση της αξίας του από ορκωτούς εκτιμητές .
Ειπώθηκε μάλιστα ότι το ποσοστό 8% επί των ακαθάριστων εισπράξεων που όφειλε να αποδώσει η εταιρεία με βάση τους όρους της σύμβασης, από το 2008 ύψους 138.000€ δεν αποδόθηκε.
Τα ερωτήματα όμως που προκύπτουν αβίαστα από την τοποθέτηση του Δημάρχου είναι:
Πρώτον, οφείλεται η ριζική αυτή αλλαγή στάσης του κ. Δημάρχου , ο οποίος σε κοινή συνέντευξη με τον επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης κ. Μελανίδη δήλωνε: « ότι η όλη υπόθεση πήρε το δρόμο των δικαστηρίων και πιστεύουμε ότι θα αποδειχθεί όλη η κολοσσιαία απάτη που διαπράχτηκε με την άκυρη σύμβαση παραχώρησης που υπογράφηκε στις 7/7/2006 από τον πρώην δήμαρχο κ. Γκόντα , προκειμένου να εισπραχθεί παράνομα από την ΣΤΑΘΜΟΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΑΕ η επιδότηση του δημοσίου ποσού 4.000.000€».
Δεύτερον, γιατί η Δημ. Αρχή ευθύς μετά την ανάληψη της εξουσίας δεν προώθησε το μεγάλο αυτό θέμα, ώστε να βελτιώσει με την είσπραξη του συμβατικού ποσοστού της τον προϋπολογισμό , να προστατέψει το δημόσιο , να εμπεδώσει τη χρηστή διαχείριση και, το κυριότερο, να αποδείξει τη βασιμότητα των καταγγελιών της ;
Τρίτον, ποια άραγε να είναι η θέση και η τυχόν αντίδραση του κ. Μελανίδη στο θέμα αυτό;
Για μια δημ. αρχή, που στο κάθε βήμα της ευαγγελίζεται τη διαφάνεια αποτελεί υποχρέωση απέναντι στους πολίτες η πλήρη διαλεύκανση των μεγάλων αυτών θεμάτων και τίποτε άλλο. Οι πολίτες απαιτούν διαύγεια στον πολιτικό λόγο και ευθύτητα στην πολιτική πρακτική. Οι διφορούµενες και παλαιοκοµµατικής νοοτροπίας συµπεριφορές ακυρώνουν τις προθέσεις δημιουργίας κλίματος εμπιστοσύνης, αφού στο δηµόσιο βίο η αµφισηµία του λόγου χαρακτηρίζει ένα ξεπερασμένο είδος πολιτικής που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάµεσα σε αντιφάσκουσες θέσεις.
Στο ερώτημα μας βεβαίως τι άλλαξε στη στάση του σημερινού δημάρχου εμείς απαντάμε τίποτε παρά μόνον οι ¨Εκλογές¨.
Δυστυχώς όμως, φαίνεται ότι στη δύσκολη οικονομική συγκυρία που διανύει η χώρα μας, η Δημοτική αρχή επιστρέφει στην εποχή της κρατικίστικης αντίληψης, σε αντίθεση με τη φιλοσοφία της Κυβέρνησης και την απαίτηση της Τρόικας η οποία με το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής απαιτεί για την εξεύρεση πόρων την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας αλλά και της δημοτικής η οποία μπορεί να αποτελέσει βασική πηγή χρηματοδότησης του κάθε δήμου. Επομένως , η εξαγορά του Πάρκινγκ, και μάλιστα με προαναγγελλόμενο (!) συμψηφιστικό τίμημα ύψους έως 1.500.000 € , αποτελεί πράξη αντίθεση στο οικονομικό και αναζητούμενο αξιακό πνεύμα των καιρών μας.
Ίσως ο Δήμαρχος δεν μπορεί να αποδεσμευτεί από την πρακτική, που υπαγορεύεται από την παλαιοκομματική λογική του με τη συνενοχή, δυστυχώς, ή τη σιωπή της πλειοψηφίας των συμβούλων, οι οποίοι ανήκουν στο χώρο του κυβερνητικού κόμματος .
Ίσως με τέτοιες ενέργειες το Δημοτικό ¨Διευθυντήριο¨ να αποφάσισε από τώρα να προετοιμάσει για την επόμενη δημοτική θητεία το ¨Πάρκινγκ¨ του. Ελπίζω ακόμη ότι η δημοτική πλειοψηφία δε θα το ακολουθήσει.

Η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας, σε συνεργασία με τους Δήμους Πρέβεζας, Άρτας, Αμφιλοχίας και Ακτίου – Βόνιτσας πραγματοποίησαν στο μεσοδιάστημα από 13-5 ως 15-5 στις έδρες των δήμων προημερίδες με θέμα:

«Αμβρακικός Κόλπος – Υπάρχει προοπτική βιώσιμης ανάπτυξης;»
Στον απολογισμό της Πανηπειρωτικής εκτιμάται ότι οι ημερίδες λειτούργησαν επιτυχώς με τη συμμετοχή της αυτοδιοίκησης των τοπικών φορέων, Πανεπιστημιακών και άλλων ειδικών επιστημόνων ως εισηγητών, οι οποίοι «απέδωσαν έργο υψηλής ευκρίνειας σε ό,τι μπορεί να αφορά τα οξύτατα προβλήματα ενός Κόλπου που αργοπεθαίνει και τις συγκεκριμένες προτάσεις για τη σωτηρία και ανάπτυξή του»
Τα μέτρα που επιβάλλεται να ληφθούν είναι σύμφωνα με την Πανηπειρωτική:
1.Η άμεση απομάκρυνση των θαλάσσιων ιχθυοκαλλιεργειών και η εγκατάστασή τους σε ανοιχτή θάλασσα, για να μειωθούν τα οργανικά φορτία που εναποτίθενται καθημερινά στον πυθμένα και ν' αποφευχθεί η παράνομη αλιεία αλλά και ο κίνδυνος των μαζικών θανάτων των ψαριών από μολύνσεις και ασθένειες.
2.Να απομακρυνθούν οι δεξαμενές καυσίμων από την Αμφιλοχία σε ανοιχτή θάλασσα, που αποτελούν πηγή μόλυνσης και εν δυνάμει εστία καταστροφής από τυχόν ατυχήματα.
3.Να αυξηθούν οι ποσότητες νερού από τα φράγματα της ΔΕΗ στον ποταμό Άραχθο και να υπάρχει σταθερή ροή για να εμπλουτίζεται ο κόλπος με οξυγόνο και φερτές ύλες και ζωικές ουσίες.
4.Να κατασκευαστούν αποχετεύσεις και βιολογικοί καθαρισμοί για τα αστικά λύματα όλων των πόλεων και οικισμών πέριξ του κόλπου και των βιομηχανικών, χοιροτροφικών, πτηνοτροφικών και λοιπών εγκαταστάσεων και να γίνονται καθημερινά τακτική και έκτακτη έλεγχοι για την αυστηρή τήρηση της νομοθεσίας.
5.Έναρξη όλων των παράκτιων περιοχών σε πρόγραμμα απονιτροποίησης λόγω της αλόγιστης χρήσης λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων, καθώς και από τις υπεραντλίσεις.
6.Άμεση πάταξη της παράνομης αλιείας και λαθροθηρίας.
7.Άμεση απομάκρυνση των εμποτισμένων τσιμεντοπλόκ αριστερά της εμπορικής προβλήτας του λιμανιού της Πρέβεζας, αποκατάσταση στις παράνομες επεμβάσεις (επίχωση και καταπάτηση της θάλασσας) στο Ακτιο για κατασκευή μαρίνας και τουριστικού καταφυγίου που μειώνει την είσοδο νερού στο στόμιο, αλλά και των επιχωματώσεων στη θέση Μπούκα Βάλτου για τη δημιουργία προβλήτας.
Τα συμπεράσματα από τις παραπάνω προημερίδες θα κωδικοποιηθούν και θα αξιολογηθούν από ειδικούς επιστήμονες και θα παρουσιασθούν στην κεντρική ημερίδα που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, όπου θα κληθεί και η πολιτική ηγεσία και τα κόμματα για να πάρουν θέση, ώστε ο Αμβρακικός να κινηθεί σε τροχιά βιώσιμης και αειφορικής ανάπτυξης.